Na 23 jaar in het markante gebouw van de Rijkspostspaarbank gehuisd te hebben, opende het Conservatorium van Amsterdam op 21 april vorig jaar haar deuren van een speciaal voor muziek ontworpen gebouw op het Oosterdokseiland. Met onder andere het Muziekgebouw aan het IJ en de nieuwe Openbare Bibliotheek in de directe nabijheid. Samen met de directeur van het Conservatorium, Hans van Beers, en hoofd facilitaire zaken, Marc de Graaf, ging Verhuizen terug naar de periode voorafgaand aan de verhuizing en de drukke twee en een halve week in de planning stond drie weken die de feitelijke verhuizing uiteindelijk duurde. Die bracht het nodige met zich mee, maar verliep vlekkeloos, aldus beide heren. ‘Van Riemsdijk Verhuizingen uit Amsterdam pakte zijn taak zeer professioneel aan.
Sneller dan gepland
In werkelijkheid gingen we over van vier vestigingen naar het nieuwe pand aan de Oosterdokskade, begint Van Beers. ‘De oude hoofdvestiging was echter aan de Van Baerlestraat gevestigd, waar we al sinds 1984 gevestigd waren. Maar dat gebouw werd te klein en was hard aan renovatie toe, vertelt hij verder. En was het architect Frits van Dongen die dit mooiste penthouse van Amsterdam ontwierp.
Oosterdokskade
Al staat het nieuwe conservatorium er alweer even, loopt de directeur nog steeds zo trots als een pauw door het nieuwe pand waarbij de woorden schitterend en prachtig veelvuldig klinken. Het hoofd facilitaire zaken vult aan dat in totaal 140 kamers zijn ingericht met muziekinstrumenten en apparatuur, lesmaterieel als stoelen en banken en dan nog de normale’ inboedel.
150 piano's...
Alleen al de muziekinstrumenten genomen ging het om in totaal 150 piano's, heel veel klassiek slagwerk en elektronische apparatuur. Dat allemaal binnen twee en een halve week naar het nieuwe onderkomen werd gebracht. De Graaf legt uit dat de verhuizing oorspronkelijk drie weken zou duren, maar dat doordat er zo goed achter elkaar werd doorgewerkt, alles binnen twee en een halve week gedaan was. Een knap staaltje werk door Van Riemsdijk.
(bron: redacteur Suzanne Anders, vakblad Verhuizen)
